Updeetje

Ik weet het, ik loop echt hopeloos achter met deze blog. Dat komt omdat ik tijdens deze reis niet heel erg de behoefte voel om alles op te schrijven, ik heb er niet zoveel zin in. En als ik me ertoe aanzet dan geef ik voorrang aan de Netglobers weblog, for opvious reasons. Dus als je klikt op de link onderaan in de linkerbalk van deze weblog dan lees je daar, al is het ook wat summier, meer verhalen. En dan zegt Erwin ook nog tegen mij dat hij het jammer vindt dat ik alleen foto’s plaats die ik heb genomen in plaats van foto’s die van mij zijn genomen. Dus dat ga ik dan in deze post maar eens doen.

Even in grote lijnen: na Tibet zijn we naar Chengdu in China gegaan om daar de reuzenpanda in een reservaat te zien, en dat was erg bijzonder. Na 7 jaar bij het WNF de panda elke dag te hebben zien en onder andere als “logopolitie” te hebben gediend, was het gaaf om dit bijzondere beest nu eens in het echt te zien. In het wild kan ik niet zeggen, maar in het echt wel. Daarna zijn we naar de captial van China gegaan. In Beijing hebben we een dag of 4 gezeten, ook om even een beetje uit te rusten van alle impressies van het intense en mystieke Tibet, maar ja je bent in Beijing dus je moet wel op pad. Vanuit ons hostel in een van de hutongs die Beijing rijk is, hebben we onder andere het plein van de hemelse vrede en het summer palace bezocht. Op de night market zagen we bijzondere etenswaren op een stokje, zoals schorpioenen (soms nog levend), spinnen, wormen en ander kruipend of vliegend gespuis. De verboden stad hebben we overgeslagen, het was ons daar veel en veel te vol met chinezen. Eerlijk gezegd was China ons iets te vol met Chinezen. Niet om de hoeveelheid mensen, maar meer om de gewoonten. Soms kreeg ik de indruk dat ze niet doorgeevalueerd waren in hun gebruiken en gewoontes, om het maar even hard te stellen, dat heet dan cultuur maar dat wil nog niet zeggen dat jij je er prettig bij hoeft te voelen. En na het gedisciplineerde en beleefde Japan was dit wel even iets anders. Zo kennen ze bijvoorbeeld geen rij, het is ellenbogenwerk en voorkruipen bij de vleet. Mijn persoonlijke favoriet qua irritatie is de metro, waar de mensen, bijna met geweld, instappen voordat ze anderen laten uitstappen. Het concept lijkt mij niet zo moeilijk, maar het is dan wel weer te verklaren uit het feit dat iedereen in China lijkt te vechten voor zijn/haar plekje. Dat moet ook wel met 1.3 miljard. Aan de andere kant, er zijn ook veel Japanners, en in Tokyo waar op sommige plekken op een dag 2 miljoen mensen door een metrostation gaan, loopt het als een trein, of metro in dit geval.

We waren dus redelijk snel klaar met China, alhoewel ik nog wel een keer terug wil om het zuiden “te doen”. Dat hebben we nu overgeslagen omdat daar op het moment dat we daar naartoe zouden/konden gaan vreselijke overstromingen waren. Nu zijn er weer landslides, het is echt vreselijk om te zien. En ook in Pakistan is het op dit moment groot drama. Al 7 miljoen mensen zijn getroffen dor de overstromingen.

In Beijing zijn we op de trein gestapt naar Ulaan Bataar in Mongolie. Wederom een bijzondere treinreis, maar de reis van Xining naar Tibet staat bovenaan de lijst. Aan de grens moesten we de trein uit omdat het spoor in Mongolie smaller is dan het spoor in China en Rusland. Dus de trein wordt in zijn geheel opgepakt en overgezet op het andere spoor. Ulaan Bataar zelf is niet erg bijzonder, een beetje een grauwe stad die berekend is op 350.000 mensen, maar waar er 1 miljoen wonen. De straten zijn dan ook vol en vol met auto’s. Het lastige aan reizen in Mongolie, wat het tevens jammer maakt, is dat het moeilijk is op eigen houtje te doen. Tenzij je een paard koopt (inkoop: 250 dollar, verkoop 200 dollar) of een 4WD huurt en zelf het land intrekt, met of zonder gids. Voor een paard waren we niet klaar. We hebben er een halve dag op een paard gereden en we waren bont en blauw. En voor een 4WD hadden we medepassagiers nodig om de kosten te drukken en die waren zo snel niet. We hebben een korte tour (5 dagen, 4 nachten) gedaan in Central Mongolia, met een Russische 4WD zijn we de vlaktes overgescheurd, de chauffeur kon er wat van. Op dag 1 - op zoek naar Prezwalski’s (en gevonden) - dacht ik dat ik het niet ging redden zonder reistabletjes. Buiten de stad zijn er weinig verharde wegen. Dat maakt Mongolie ook erg bijzonder. Buiten de stad vind je al snel het nomadische leven waarvoor ik Mongolie graag wilde bezoeken. Gelukkig wende mijn maag eraan en vonden we hier en daar stukken verharde weg. We hebben in totaal 4 nachten in een ger geslapen. Van de semi desert en kameelrijden naar groene vlaktes, jezelf wassen in de rivier en paardrijden naar een mooi klooster. Mongolie is een erg, erg mooi land. Maar het is zo groot dat je er echt langer moet zijn om er meer van te zien. We zaten zo vol van de indrukken van Tibet en de toch wel vermoeiende reis ervan dat we er niet zoveel ruimte voor hadden. Dus dat is zeker een plek om nog eens naar terug te gaan. Vanuit Mongolie zijn we op Bangkok gevlogen en daarna naar Koh Chang gegaan. Een relaxed eiland om even te chillen. Scooter gehuurd, watervallen bezocht, gezwommen, heerlijk gegeten en wederom genoten van de vele fruitshakes. Daarna richting Cambodia, de temples van Angkor blijven ook voor de tweede keer erg indrukwekkend. En Laos, Laos is en blijft gewoon een grote favoriet van mij. "In het mooie Laos zweef ik door het Lao leven. Ik snuif het op en geniet ervan, want mijn lao leven duurt maar even". Daar zijn we drie weken geweest en we hebben er echt genoten, nee Genoten met een hoofdletter. Wat phu Champasak, Bolaven Plateau, villagetrekking door de jungle, bijzondere busreizen van Pakse naar Vientiane (slaapbus) en van Vientiane naar Luang Prabang (World Heritage lijst), vanwaaruit we op olifanten hebben gereden, wederom heerlijk hebben gezwommen bij watervallen, vele wats hebben bezocht en heerlijk hebben gegeten en gerelaxed. Nu zijn we weer in Bangkok en vanuit hier gaan we naar Maleisie!

De foto’s volgen snel, echt waar :-)!