Sabaai-dii Laos. Tot een volgende keer!

Ik kan bijna de woorden niet vinden om Laos te beschrijven. Misschien komt het omdat ik niet zoveel zin heb om achter een computer te zitten, misschien komt het omdat je het gewoon moet ervaren. Ik denk een kwestie van beide. In Laos is het niet zo moeilijk het echte Lao leven te ervaren. In andere landen kost dat meer moeite om het op te zoeken, maar in Lao is het nog overal. En dat is maar goed ook. Het lao leven speelt zich voornamelijk af in de vele dorpjes. Waar alles door elkaar heen en bij elkaar leeft (mensen en dieren). Ik zit nu in four thousand islands, de eilanden in de mekong in het zuiden van Laos. Daar is het goed toeven. Ik heb de afgelopen twee dagen niet gek veel meer gedaan dan babana shakes en laolao drinken (illegale rijstwhiskey van laos) en in mijn hangmat liggen lezen en wegdromen op mijn veranda van mijn bungalow (alleen een bed en klamboe, geen douche, geen wc, geen electriciteit) pal naast de mekong, een geweldig uitzicht dus. En een beetje socializen met de buren, kaartje leggen etc. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de moeilijkste en enige keuze die ik gisteren moest maken de keuze van een drankje was, neem ik cola of iets anders? Ik heb er verdacht lang over gedaan om een keus te maken. Ach ja zo kan het leven ook zijn. En zo moet het af en toe ook zijn. Even alles relativeren. Hier is er electriciteit van 18.00 uur tot 23.00 uur. Daarna gaan we over op kaarsjes en vuur op het strandje waar de waterbuffels tussen de backpackers zwemmen. Over een maand is er 24 uur electriciteit, en dan zal ook dit eilandje weer veranderen. Zoals het zoveel eilanden en gebieden in Azie vergaat. Het wordt steeds meer en meer ontwikkeld.

Een van de laatste dagen in Lao. Ben en ik gaan door naar Cambodia, waar we niet zoveel van kunnen zien in verband met de tijd. Dus we vliegen naar Siem Reap (hopelijk, want anderhalve dag in de locale langzame bus trekt ons nu niet meer zo), gaan naar de tempels van Angkor en daarna willen we nog wat relaxen op een thais eiland. Waarschijnlijk Ko Chang of Ko Samet.

There, toch nog iets verteld over Lao. Waarschijnlijk volgt er als ik thuis ben nog wat meer, met in ieder geval de foto's, want dat lukt me op deze computers niet.